Płyta niklowa to srebrzysta-biała blacha z metalu ciężkiego składająca się głównie z czystego niklu lub stopów niklu. Posiada średnią twardość, odporność na utlenianie i ferromagnetyzm, o gęstości 8,9 g/cm3 i temperaturze topnienia 1455 stopni. Jego podstawową cechą jest doskonała odporność na korozję powodowaną przez gorące stężone roztwory alkaliczne, dzięki czemu nadaje się do środowisk korozyjnych z udziałem mediów alkalicznych, takich jak węglany i azotany. Główne standardy obejmują normy serii GB/T2054-2005 i ASTM obejmujące różne stopy na bazie niklu, takie jak N4, N02200 i Monel 400.
Materiał ten jest szeroko stosowany w przemyśle alkalicznym, przemyśle chloro-alkalicznym,-wysokotemperaturowym sprzęcie halogenowym oraz w produkcji części instrumentów elektronicznych. Można go formować poprzez wyżarzanie lub-obróbkę w stanie twardym, przy typowych grubościach od 0,5 do 20 milimetrów. Procesy wytapiania obejmują metody elektrolityczne, karbonylowe i redukcji wodoru. Surowce dystrybuowane są głównie w krajach tropikalnych w promieniu 30 stopni na północ i południe od równika. Nikiel jest kluczowym składnikiem stali nierdzewnej i stopów magnetycznych, a także podstawowym materiałem do produkcji akumulatorów niklowo-wodorowych i przemysłu galwanicznego.
